The Magical World Of Punk(trick)

Humeur.: vrolijk maar wel moe
Muziek…: Exploited, album: Punk’s Not Dead

Het nadeel van buschauffeurs is, dat ze mij elke dag vervoeren en nog steeds niet mijn rooster uit hun hoofd weten. Dan kunnen ze wachten tot ik er ben. Jullie tegenargument zal natuurlijk zijn: “Maar Patrick, dan hebben de 65 en de 67 geen aansluiting meer op de treinen!” Ja maar dat kan mij geen ene fuck schelen, want ik hoef toch niet met de trein.

Het viel mij zonet toevallig op dat, zoals ik hierboven geen rekening hou met mijn medemens, de leraren op scholen geen rekening houden met hun medemens. Want, ondanks ontkent door vele leraren, is een leerling een denkend wezen dat onder de diergroep Homo Sapiens Sapiens valt. De moderne denkende mens. Alhoewel ik me soms wel eens afvraag of elke leerling de naam van Homo met daarachter de dubbele Sapiens waard is. Tegenwoordig wordt namelijk voor hun gedacht. Shit, ik dwaal af. De leraar. Ze zien zichzelf als übermensch, maar dan volgens Hitler zijn opvattingen. Voor mij zijn ze gewoon net zoveel als ik, misschien nog wel wat minder. Want de opvattingen van Nietsche over de übermensch zijn veel interessanter. Dat is dat je mensen in hun waarde laat. Ik werd door een lerares laatst keihard beoordeeld op mijn uiterlijk. En niet alleen dat, ze schold me ook nog eens uit en vertelde me dat ik psychische hulp moest gaan zoeken.

Toen mijn rector bij me kwam vertelde hij me dat de lerares in kwestie nog nooit zo bang was geweest voor een leerling, en dat terwijl ik alleen maar op haar afliep om haar even goed de waarheid te vertellen. Ach, ik ben de kleinste/smalste/magerste niet. Ik had eigenlijk een brief naar haar moeten schrijven met daarin een uitleg dat het verkeerd was om haar kut te noemen, maar 1) dat heeft ze en die gift van Moeder Natuur is doorgegleden naar de rest van haar fysieke staat, en 2) ze moest zich gewoon niet bemoeien met de les van een andere lerares, en 3) ze ís gewoon kut. Allemaal een beetje kort door de bocht, maar ze had het bij mij wel zelf uitgelokt.

En toen, wou ik natuurlijk nog meer te zeiken hebben. Hoe komt het, dat mensen het lekker vinden om hun natte, afgekauwde kauwgom tegen stoeltjes, banken, stopknoppen en lantaarnpalen te plakken? En niet alleen dat, maar dan er ook nog es stevig tegen aan gaan drukken, “omdat het dan beter plakt”?

Die kauwgom is tot daar aan toe. Kijk, de reden dat ik nu om deze tijd nog kan typen, is omdat de bus mij heeft gemist. Maar in de halte waar ik voor jan lul stond te wachten, zaten geen ramen! En dat komt door het vrolijke feest van oliebollenkussen op je wang, en vuurpijlen in je hond/kat/kip. Juist, Oud en oliebollennieuw! Wat een kutfeest. Kijk, als je tegen kerst bent maar wel lekker wilt eten dan doe je vrolijk mee aan kerst. Maar Oud&Nieuw wordt gewoon zó stinkend aan je opgedrongen, dat je het kunt vergelijken met nazipraktijken, maar dan zonder politieke bedoelingen. Met dingen als “Ach joh, is toch hàrdstikke gezélluuuug!”, “Stel je niet aan, het is maar een knalletje” en de ergste: “Gelukkig nieuwjáááár! word je eigenlijk al gedwongen nog een oliebol te happen en met je poederlippen nog een wang te kussen. En proosten, héél véél proosten.

Jezus, wat lul ik eigenlijk allemaal. Ach, ik vind typen gewoon leuk.

Yours Sincerly, David Chesterfield